Navigation

W XIX wieku niewielka grupka chrześcijan, w tym kilku pastorów, rozpoczęła intensywne studium Biblii. Wkrótce ta grupka osób z kart Słowa Bożego, tak Starego jak i Nowego Testamentu, zrozumiała o aktualności Przymierza Zakonu względem Żydów i wszystkich obietnic jakie Bóg im dał. Niektórzy już wówczas zaczęli głosić, że naród żydowski wróci do Palestyny, aby odrodzić tam swą państwowość, a następnie będziemy świadkami stopniowego odrodzenia duchowego. Jednocześnie pojęto, że Żydzi nie potrzebują nachalnych misji ewangelizacyjnych, Pan bowiem prowadzi ich w ramach Przymierza, które z nimi zawarł i jak głosi to Przymierze powinni oczekiwać oni dnnia przyjścia swego Mesjasza, który ich zgromadzi i zjednoczy. Z biegiem lat zrozumienie to zaczęło obejmować kolejne kościoły protestanckie, stając się zaczątkiem poważnych zmian w stosunku chrześcijan do Żydów. Współcześnie te wspaniałe zmiany obserwujemy także w nauczaniu Kościoła Rzymskokatolickiego, co pozwala na upowszechnianie postawy autentycznej miłości. Jan Grosfeld, członek Episkopatu Polski do Dialogu z Judaizmem, w swym artykule pisze: “Żydzi i chrześcijanie, żyjąc obok siebie z bagażem wzajemnych uprzedzeń, zmuszeni są szukać sposobów nie tylko pokojowego współistnienia, lecz głębokiej więzi.”