Navigation

Dwa święta 10 Tewet (6 I 2009) oraz Święto 9 Aw (30 VII 2009) są ze sobą tak ścisle związane, że to drugie jest niejako kontynuacją żałoby i pokuty, która  zaczyna się 10 Tewet. Wydarzenia historyczne, do których oba święta nawiązują są także ze sobą ścisle splecione., bowiem 10 Tewet uapmiętnia tragiczny dzień, w którym król babiloński rozpoczął oblężenie Jerozolimy, a następnie dokonał wyłomu w murze umożliwiając wdarcie się do miasta, natomiast 9 Aw upamiętnia dzień wielkiego nieszczęścia, kiedy to wojsko babilońskie ostatecznie wtargnęło do miasta, spustoszyło Jerozolimę i zburzyło Świątynię. Warto z tej okazji przypomnieć sobie rozważania na temat duchowego znaczenia murów obronnych miasta.  W tym sensie mury odnoszą się do naszego jestestwa i tego co stanowi o naszej tożsamości, zwłaszcza tożsamości duchowej. Solidne, mocne i zupełne mury chronią. Ale zniszczony mur oznacza niebezpieczeństwo, słabość, obnażenie, wystawienie się na niszczycielskie siły z zewnątrz, a w konsekwencji utratę niepodległości, samodzielności, tożsamości.

W XIX wieku niewielka grupka chrześcijan, w tym kilku pastorów, rozpoczęła intensywne studium Biblii. Wkrótce ta grupka osób z kart Słowa Bożego, tak Starego jak i Nowego Testamentu, zrozumiała o aktualności Przymierza Zakonu względem Żydów i wszystkich obietnic jakie Bóg im dał. Niektórzy już wówczas zaczęli głosić, że naród żydowski wróci do Palestyny, aby odrodzić tam swą państwowość, a następnie będziemy świadkami stopniowego odrodzenia duchowego. Jednocześnie pojęto, że Żydzi nie potrzebują nachalnych misji ewangelizacyjnych, Pan bowiem prowadzi ich w ramach Przymierza, które z nimi zawarł i jak głosi to Przymierze powinni oczekiwać oni dnnia przyjścia swego Mesjasza, który ich zgromadzi i zjednoczy. Z biegiem lat zrozumienie to zaczęło obejmować kolejne kościoły protestanckie, stając się zaczątkiem poważnych zmian w stosunku chrześcijan do Żydów. Współcześnie te wspaniałe zmiany obserwujemy także w nauczaniu Kościoła Rzymskokatolickiego, co pozwala na upowszechnianie postawy autentycznej miłości. Jan Grosfeld, członek Episkopatu Polski do Dialogu z Judaizmem, w swym artykule pisze: “Żydzi i chrześcijanie, żyjąc obok siebie z bagażem wzajemnych uprzedzeń, zmuszeni są szukać sposobów nie tylko pokojowego współistnienia, lecz głębokiej więzi.”