Navigation

Jam jest Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miał innych bogów obok mnie... (Wyjścia 20:2,3).Czy zastanawialiście się kiedyś dlaczego Bóg w taki sposób rozpoczyna 10 Przykazań? Zawsze kiedy Bóg czegoś chce od Izraela, kiedy dzieje się coś ważnego, gdy do niego przemawia to najczęściej odwołuje się do ich ojców, mówi np.: „Jam jest Bóg twoich ojców Abrahama, Izaaka i Jakuba…” albo: „ze względu na twoich ojców Abrahama, Izaaka i Jakuba…”, albo: „wprowadzam cię do ziemi którą poprzysiągłem Abrahamowi”.  Zwróćcie uwagę, że Bóg nadaje prawo Izraelowi w trakcie ich wędrówki do Ziemi Obiecanej i nawet bardziej naturalnym by było gdyby tu odwołał się do Abrahama, któremu obiecał ziemię kananejską, Bóg mógłby swoim zwyczajem powiedzieć coś w stylu: „Jam jest Jahwe, Bóg ojców twoich Abrahama, Izaaka i Jakuba, którym obiecałem dać w posiadanie ziemię, do której Cię prowadzę, nie będziesz miał obcych Bogów przede mną.”

Dlaczego jednak Bóg odwołuje się do doświadczenia Egiptu a nie do obietnicy Abrahama? Nadanie Tory i zawarcie przymierza z Izraelem nastąpiło w Święto Szawuot (Tygodni), zwanym Pięćdziesiątnicą. Tora nakazywała aby od święta Pesach do Szawuot odliczać dni, Szawuot przypadało w 50 dzień po Pesach, stąd nazwa Pięćdziesiątnica. Odliczanie sugeruje oczekiwanie. W tradycji żydowskiej te dwa święta są ze sobą dość istotnie powiązane. W Pesach, gdy po spożyciu baranka wychodzili z Egiptu,  Żydzi odzyskali wolność, ale w Pesach rozpoczyna się także czas oczekiwania na Szawuot, na nadanie Tory, a to każe im pamiętać, że zostali uwolnieni nie tylko OD czegoś (od niewoli w Egipcie), ale przede wszystkim DO czegoś (do służby Bogu).  

Powszechnie w chrześcijańskiej typologii niewola w Egipcie symbolizuje naszą niewolę w grzechu, pod panowaniem faraona, czyli władcy ciemności. Bóg nadając prawo odwołuje się do doświadczenia niewoli egipskiej, bo nadając prawo, wiąże się przymierzem z narodem zdolnym do pełnienia Bożego prawa, zdolnym bo wolnym, uwolnionym. Dawniej wedle prawa tylko człowiek wolny mógł skutecznie zawierać umowy i zaciągać zobowiązania, niewolnik nie miał zdolności prawnej,  jego zdanie, jego decyzja nic nie znaczyły, nie miały żadnej mocy prawnej, nie wywierały żadnych skutków prawnych. Z niewolnikiem nikt nie zawierał umów. Zawarcie umowy to przywilej ludzi wolnych. Bóg odwołując się do doświadczenia niewoli egipskiej w ten sposób podkreśla fakt, że do przymierza z Nim przystąpić może wyłącznie człowiek wolny- ten, który wyszedł z Egiptu. Służba Bogu wymaga wolności osobistej. Jako grzesznicy wszyscy jesteśmy niewolnikami niezdolnymi do zawierania umowy z Bogiem, Bóg wykupił naszą wolność krwią baranka. Dzięki temu możemy teraz stanąć przed Nim i jak ludzie wolni zawrzeć z Nim przymierze. Tu są dwie rzeczy istotne: po pierwsze niewolnik nie mógł być stroną umowy, tymczasem Bóg, który wyprowadził nas z Egiptu (z niewoli grzechu) i nadał nam wolność, dokonał naszego awansu społecznego. Bóg uznał nas za wolnych, uznał nas za godnych- przez krew baranka- bycia stroną umowy z Nim. Ale druga istotna rzecz to ta, że my musimy się w tej wolności utrzymać, aby pozostawać wiarygodną stroną umowy. Jeśli na nowo popadamy w niewolę obcych bogów tracimy zdolność do służenia Bogu Izraela. Bóg nas nabył za krew baranka. „Stójcie w tej wolności….” –nawołuje Apostoł Paweł. (Gal 5:1, 13)

Żydzi maja jeszcze jeden zwyczaj związany ze świętem Paschy, mianowicie zwyczaj siedzenia opierając się lewym bokiem. Czemu? Dawniej gdy spotykali się dwaj ludzie wolni, którzy chcieli zawrzeć jakąś umowę, siadali i negocjowali i zwyczajem ludzi wolnych opierali się na lewym boku. Dlatego dziś Żydzi mają zwyczaj w czasie Pesach siadać opartymi na lewym boku, na znak wolności.

Żydzi zwyczajowo w czasie święta Paschy odśpiewują hymn „każdy w każdym pokoleniu winien widzieć w sobie tego, który wyszedł z Egiptu”. To znaczy, że najpierw musimy zobaczyć w sobie niewolnika, aby potem móc zobaczyć w sobie człowieka wolnego. Najpierw musimy zobaczyć w sobie Adama, który zgrzeszył (stary człowiek=stary Adam, w hebr. adam to człowiek, zob Rzym 6:6). W czasie Pesach Żydzi opowiadają hagadę- opowieść o wyjściu z Egiptu i rozpoczynają ją ąż od Abrahama. No tak, można z przekąsem rzec, Żydzi wszystko co opowiadają to zaczynają od Abrahama. Ale tu nie chodzi o dowcip. Chodzi o to aby pokazać, że najpierw weszliśmy do niewoli w Egipcie, a potem z niej wyszliśmy. Bóg z Abrahamem zawarł przymierze. Dlaczego? Bo Abraham był wolny. A potem jego potomstwo popadło w niewolę. Historia wyjścia narodu zaczyna się od wolnego Abrahama, dlatego o nim się opowiada w czasie Pesach. A my, od kogo zaczynamy naszą historię, naszą hagadę na naszą Paschę, na Pamiątkę śmierci Jezusa jako baranka? Czy nie od wolnego Adama? Nasz praojciec Adam był wolnym człowiekiem i zawarł z Bogiem przymierze. Ale poddał się sugestii szatana i popadł w jego niewolę i niewolę grzechu i wprowadził nas, swoje potomstwo, do niewoli Egiptu, pod władzę grzechu i szatana, który będąc faraonem tego świata zaślepił nam umysły (por 2 Koryntian 4:4). I siedzimy w tej niewoli. Czego potrzebujemy aby wyjść z tej niewoli i pójść do Ziemi Obiecanej? Baranka. Krwi baranka, którą kładziemy jako znak na odrzwiach naszego serca, u samego wejścia do naszego domostwa, na wszystkim co mamy. Teraz jestem uznany za człowieka wolnego i mogę zawrzeć z Bogiem umowę oddając mu wszystko co mam. On daje mi prawo, które prowadzi mnie aż do Ziemi Obiecanej. Dlatego Bóg nadając prawo odwołuje się do doświadczenia niewoli egipskiej, aby podkreślić, że uznaje naszą wolność, która wydarzyła się w Pesach, przez drogocenną krew Baranka.  Innymi słowy nadanie Tory, święto Szawuot potwierdza skuteczność krwi baranka, oto jesteśmy uznani za wolnych bo oto Bóg zawarł z nami umowę, przymierze. W Pesach wydarzyło się nasze odkupienie, ale w tym nie ma jeszcze naszego udziału, naszej decyzji. Bóg nas odkupił po to, aby nas do siebie pociągnąć, aby doprowadzić nas do miejsca, w którym wejdziemy z Bogiem w Przymierze. Dlatego Pesach  i Szawuot są ze sobą tak ścisle związane.

Hatikvah.pl