Navigation

Gdy pociski typu Katiusza spadają z nieba, pytania jakie kołaczą się w umyśle osoby skulonej w schronie brzmią: „czy z moją rodziną wszystko w porządku? Gdzie spadną pociski? Czy uderzą w mój dom, dom sąsiadów, albo w szkołę?”. Przemożna potrzeba, by „zobaczyć” i sprawdzić pojawia się natychmiast i wielu pod wpływem tej nagłej potrzeby wyjdzie ze schronów, aby ocenić sytuację na zewnątrz. Często jednak bywa, że zaraz po pierwszej salwie uderzeniowej przychodzi kolejna, jako że ataki stanowią z reguły serię kilku salw następujących jedna po drugiej w niewielkim odstępie czasu. Ci, którzy wyszli ze schronów po pierwszym uderzeniu są teraz wystawieni na ogromne ryzyko utraty życia. I wielu w ten właśnie sposób ginie.

Izrael został poddany ostrej krytyce w międzynarodowych mediach po tym, jak przeprowadził akcję uderzeniową na budynek w libańskiej Kanie. Widzowie przed telewizorami i czytelnicy gazet musieli się skonfrontować z poruszającymi do głębi i wywołującymi silne emocje zdjęciami wydobywanych spod gruzów ciał. Niewątpliwie, fakt, że tylu ludzi utraciło życie jest szczególną tragedią...

Konflikt Bliskowschodni, a zwłaszcza momenty eskalacji jak wojna izraelsko-libańska, wywołują wiele emocji. Dla mediów, dla komentatorów i fotoreporterów, dla działających w terenie pracowników różnych organizacji i instytucji (nie tylko mediów ale organizacji charytatywnych czy Czerwonego Krzyża) konflikt ten jest prawdziwym sprawdzianem ich profesjonalizmu, ich bezstronności, do której są zobowiązani. I jak się okazuje coraz trudniej jest ten egzamin zdać.